Op deze pagina kun je over belevenissen van de jongens lezen.

Hallo,

Mijn naam is Job Last en woon in Genemuiden. Sinds augustus zit ik op het Kampen Boys Choir. Hiervoor zat ik in Elburg op koor, maar dat is gestopt. Omdat ik zingen leuk vind en ik er al sinds mijn zesde op zat vond ik dat erg jammer. Mijn ouders hebben toen contact gezocht met meneer Stoel, en die zei dat ik maar eens langs moest komen. Voor de zomervakantie ben ik toen een paar keer wezen kijken, en heb voor proef meegedaan met de repetitie. Ik zag er best tegenop, allemaal nieuwe jongens en een andere dirigent. Maar ik vond het direct erg leuk en vond het fijn om weer te zingen. Na de zomervakantie ben ik officieel lid geworden en echt mee gaan repeteren. Dit ging heel goed. Ik ben heel goed opgenomen door de andere jongens en voelde me snel thuis op koor. Ook de beide dirigenten meneer Dijkstra en meneer Verhage betrokken mij overal gelijk bij.

Het scheelt ook veel dat ik al gewend was om twee keer in de week te repeteren.Ook in Kampen repeteren we twee keer in de week, op maandag met meneer Dijkstra en op woensdag met meneer Verhage. Het is heel anders maar wel heel leuk. Op maandag brengt mijn vader mij en op woensdag mijn moeder en als die een keer niet kunnen gaat mijn opa met mij naar koor.

Wat ik vooral erg leuk, maar ook spannend vond, was mijn eerste concert.  Dat was de Evensong in Zwolle. Ik was best trots dat ik zo snel al mee mocht zingen en mee kon zingen. Voor het eerst mocht ik de toga aan, waar ik ook wel wat tegenop zag, maar dat viel heel erg mee.

Vlak voordat het concert begon kreeg ik van meneer Verhage de lichtblauwe badge omgehangen, die heet “the last badge”. Hij vond dat ik die verdiend had omdat ik zo snel de stukken had geleerd die we uitvoerden en zo snel gewend was aan alle nieuwe dingen.Ik vond het een prachtig concert en ik kijk alweer uit naar een volgend concert.

Ik  ben heel blij dat ik dit gedaan heb en ik hoop dat ik nog lang met plezier mag zingen.Want daar geniet ik veel van, eerst een stuk leren en daarna op een concert uitvoeren.We hebben nu een prachtig nieuw koorgebouw gekregen in Ijsselmuiden, waar we afgelopen maandag voor de eerste keer hebben gerepeteerd, dat was best leuk en voor mij is dat ook nog dichterbij. 

de groeten van Job Last

Ik ben Jens Reil en ben toen ik 7 was (in het jaar 2008) met de koorlessen bij het Kampen Boys Choir begonnen. Ik ben nu 8 jaar. Meneer Henk Stoel is een vriend van onze familie. Toen ik 5 jaar was heeft hij een keer een cymbaal meegenomen om te kijken of ik het leuk vond. Nou, dat vond ik wel! Ik heb eerst 1 jaar liedjes op de cymbaal geoefend. Daarmee leer je de noten en de toonhoogtes. Vooral na het eerste jaar begonnen we met zingen. Eerst met do-re-mi-fa-so-la-ti-do. En later echte liedjes. Mijn favoriete liedjes van de Christmas Carols zijn 'Once in royal David's city' en 'Follow that star'

Op maandag en woensdag heb ik van 18.00 - 19.00 koorles. Voor mij is het niet zo dat ik met de fiets naar koor kan komen. Ik woon namelijk in Heerde. Daarom brengt mijn opa Han mij iedere les naar Kampen. Als hij niet kan, komt mijn opa uit Zwolle en dan brengt hij me naar Kampen.

Ik heb les van meester Dijkstra. Hij is een goede leraar. Soms een beetje streng, maar dat vind ik wel goed. Daar kun je van leren. Als coach heb ik Marijn. Hij leert mij hoe ik moet staan en zingen. Hij heeft mij gezegd dat ik voor 50 % naar de dirigent moet kijken, 40 % naar de muziek, 9 % naar het orgel en 1 % naar hem. Dus dat probeer ik te onthouden.

Ik heb met Kerst 2009 voor het eerst mogen meezingen. We hebben in Zutphen, Elburg, Zwolle, Kampen en Harderwijk gezongen. Dat was erg leuk. Voor ieder concert gingen we eerst nog repeteren en wat eten. Na het zingen in de Bovenkerk van Kampen zijn we met alle jongens en mannen Chinees gaan eten in het huis van de familie Schinkel. Dat was heel erg gezellig.

Ik hoop dat ik word toegelaten tot het koor, want ik ben nu nog op proef.

Groeten, Jens Reil uit Heerde 

Hallo allemaal,

Ik ben Coen de Haas en ik mocht van zaterdag 30 mei t/m maandag 1 juni 2009 met Henk Stoel en Ties Eigenhuis mee naar Londen. Dat was een geweldig weekend. Vliegen met EasyJet,reizen met trein, bus en metro. We hebben heel veel dingen bezocht en gezien. We deden zoveel, dat het leek alsof we er wel een week zijn geweest.

Ik mocht mee, omdat ik al zo'n 6 a 7 jaar in het Kampen Boys Choir zing en ik had besloten na mijn stemwisseling op koor te blijven zingen (maar nu als bas). Iedereen die al een lange tijd op koor zit en na de stemwisseling blijft zingen, mag een keer gratis mee naar Londen.

We hebben twee heel goede jongenskoren gehoord, het koor van St. Pauls Cathedral en dat van Westminster Abbey. Het was prachtig om hen te horen zingen. Toevallig zongen ze muziek waar wij momenteel ook mee bezig zijn.

Er waren nog veel meer dingen die heel erg mooi waren. Zo hebben we bijvoorbeeld ook de Tower Bridge, de Big Ben, Buckingham Palace, Britisch Museum en de Speakers Corner in Hyde Park bezocht. Allemaal dingen die je gezien moet hebben als je in Londen bent geweest.

Groetjes, Coen

Ik ben Marnick van Bruggen en ben 8 jaar oud. In september 2008 ben ik als prob in het A-koor gekomen. Dat betekent dat ik op proef ben. Ik ben er op gekomen door mijn moeder. Voordat ik op koor kwam heb ik eerst een jaar het notenschrift geleerd en dat heb ik met de cymbaal geoefend. Eerst vond ik dat leuk, later niet meer zo. We hebben er ook sinterklaas- en kerstliedjes liedjes op gespeeld. Na de cymbaal kwamen we een paar maanden in het B-koor en daarna bij het A-koor. We mochten toen met alle andere jongens achter de lessenaars staan. Veel muziek die we moesten leren, was helemaal nieuw voor mij. Eerst vond ik dat moeilijk, maar later wende ik eraan. We moeten veel oefenen. Thuis vind ik dat niet zo leuk, want ik speel ook graag buiten. Oefenen in de koorschool vind ik wel leuk. Het is er gezellig met meester Dijkstra.

Voor een concert moet het soms wel vaak een paar keer over voordat het goed is. Heel mooi om te zingen vind ik ‘O thou that tellest good tidings’ uit de Messiah van Handel en My dancing day. Als ik thuis ben begin ik soms zomaar te zingen. Na de koorrepetitie zeg ik vaak: ‘Mamma het was erg leuk en ik wil er graag op blijven’.

Tijdens de concerten mochten we al veel meezingen. Dit vind ik erg leuk, maar ik kende niet alles nog heel goed. We zijn in Harderwijk, Zutphen, Kampen, IJsselstein en Zwolle geweest. Onderweg naar IJsselstein met de bus kwamen we de grootste kerstboom van Nederland tegen. De concerten vind ik best wel spannend, vooral als je vader en moeder komen kijken. In Kampen was de kerk het mooist. De toga’s die we aan hebben zijn lekker warm. Dat moet ook wel, want we hebben er alleen maar een hemd onder.

Jaap Spaargaren is mijn coach. Hij helpt mij goed. Hij vertelt mij waar we zijn en hij zingt zelf ook mooi. Hij is leuk want hij maakt soms grapjes. In januari gaan we zingen in Meppel. Dit lijkt mij mooi. We zingen dan in een kasteel voor belangrijke mensen. Ook gaan we nog naar Duitsland toe. Dit vind ik best wel ver weg.

Hieronder doet Ties zijn verhaal over een optreden in het Concertgebouw:

Ejjj allemaal,

Ik ben Ties Eigenhuis en mocht samen met Dirk Verloop en Coen de Haas op donderdag 31 januari 2008 in het Concertgebouw in Amsterdam meedoen met de opera Die Zauberflöte van Mozart. We hebben een paar maanden veel geoefend in de koorschool met onze dirigent, meester Dijkstra, want we moesten het helemaal uit het hoofd kennen. Het is heel erg mooie muziek om driestemmig te zingen. Ik zong het ' baslijntje'.

Voor de uitvoering in het Concertgebouw moesten we nog drie keer met dirigent Jan Willem de Vriend van het Combattimento Consort Amsterdam oefenen. Eerst op dinsdagavond met z'n drieën in de auto naar Diemen. Daar moesten we op dinsdag- en woensdagavond repeteren met het hele koor, orkest en alle solisten. Die repetities waren al heel erg leuk. We hadden er alle drie heel erg veel zin in.

Toen werd het donderdag 31 januari, de spannende dag waarop alles ging gebeuren. Ik had vrij gekregen van school. We moesten 's middags al vroeg weg, om drie uur, omdat er misschien file zou zijn. Gelukkig was dat niet zo. Toen we in het Concertgebouw kwamen, gingen we ons omkleden voor de laatste (en de enige) repetitie in het Concertgebouw. We moesten meteen al in kostuum en onze haren moesten in stekeltjes. De repetitie was te kort om alles nog een keer te oefenen. Dat zou te veel tijd gaan kosten. Na de repetitie was er voor iedereen soep en broodjes.

Uiteindelijk was het zover, de uitvoering begon. De zaal zat helemaal vol (met 2000 mensen). Na een hele poos wachten, moesten we (eindelijk) op. Ik vond het toen wel erg spannend worden allemaal. We zongen ons eerste stuk. Dat ging wel aardig goed. Na de pauze waren we weer aan de beurt. Na (weer heel wachten) kwamen we weer op en zongen ons tweede stuk. Dat ging nog beter dan het eerste stuk. Nadat we dat gezongen hadden, gingen we niet meer van het podium af, maar bleven we zitten op drie stoelen die daar voor ons stonden. Na een possje zongen we ons laatste zinnetje en bleven daarna tot het einde. Dat duurde niet erg lang.

Aan het eind barstte een (groot) applaus los. We gingen met alle solisten en dirigent Jan Willem in een lange rij staan en buigen en buigen. Daarna gingen we af, zoals dat heet. Maar het applaus bleef maar doorgaan. We kwamen weer apart terug (de drie jongens samen, de drie dames samen, enz. enz.) Uiteindelijk stonden we met alle solisten en dirigent weer in een lange rij en kregen we allemaal bloemen. Dat waren mijn eerste bloemen, die ik ooit heb gekregen. Daarna gingen we, nog steeds onder applaus, weer af en gingen we ons omkleden. Het was toen al half elf. Nadat we onze handtekening op twee posters hadden gezet gingen we naar huis. Het was al twaalf uur geweest, toen ik in bed lag. Heerlijk de volgende dag vrij van school om uit te slapen. Het was echt fantastisch om zoiets mee te maken. Ik zou dit wel (veel) vaker willen doen!   

Klik hier voor meer foto's van Hans Speekenbrink